30
november
Richard Minne (1891-1965)
Jan G. Elburg (1918-1992)
Anne Wadman (1919-1997)
Geert Zomer (1963)
Yannick Dangré (1981)
Dennis Gaens (1982)
Simon Carmiggelt (1913-1987)

Richard Minne (1891-1965)
Jan G. Elburg (1918-1992)
Anne Wadman (1919-1997)
Geert Zomer (1963)
Yannick Dangré (1981)
Dennis Gaens (1982)
Simon Carmiggelt (1913-1987)
Grootmoeder
Telkens geeft zij ons chips, een Twix,
drop of een Mars, de hele ruilhandel
van wat ooit haar kinderlach was.
Ook leert zij ons roddelen, zwartkijken
en dat wat je ook doet alle speelgoed
onder je huid blijft verstrijken.
Sommigen noemen haar een heks,
anderen vinden haar lief en
vullen mee haar geheugen
met oud zeer.
Zelfs wij doen het een uur of twee
en tellen dan zes dagen respijt,
tot ze ons teder weer vastgrijpt
als de laatste bezem
om haar jeugd bijeen te vegen.
Yannick Dangré
In: Met terugwerkende kracht (2014)
Nico Slothouwer (1956-1987)
Frouke Arns (1964)
Elders is hier
Je hangt tussen aankomst en vertrek;
ik zag op het scherm hoe je toestel in een boog
over Groenland vloog, het speelgoedvliegtuigje
schokte elk kwartier een stukje vooruit. Nu zit je
boven zee, druk in gesprek, of diep in slaap
‒ snurk je, net als naast mij?
Aangeland stap je met zonnigste tred
jouw dag in ‒ hier is het nacht ‒ ben je dezelfde
in een andere taal? Als je de liefde
vaak genoeg verdunt, wordt zij sterker,
vertelde ooit een filosofische homeopaat,
iets met gelijksoortig lijden en verbinding.
Ik wilde je vertellen over onbeduidende dingen
die de dag mij bracht, een gedachte, een grap
maar zwijg na de piep. Als ik niet kan slapen
kijk ik in de tuin naar het groeien van de maan.
De catalpa heeft zijn blad verloren, maar de lavendel,
verpulverd, hecht aan mijn huid.
Soms komt in de nacht een vliegtuig over, altijd
met jou erin, op weg naar je bestemming.
Frouke Arns
In: De camembertmethode (2018)
Niek Hietbrink (1962)
Erwin Mortier (1965)
J.J.A. Mooij (1929-2019)
Lennart Nijgh (1945-2002)
en wij wisten
hier spreekt een dichter
met lege handen, lichter
dichter van één woord
hij schrijft één woord
herhaalt hetzelfde woord
en maakt het zwaarder,
echter, dichter
Niek Hietbrink
Op: https://nhietbrink.wordpress.com/gedichten/
Peter Heringa (1945-1987)
Ido Keekstra (1909-1965)
Ido Keekstra (1909-1965)
Guido Gezelle (1830-1899)
Emile Verhaeren (1855-1916)
Martin Leopold (1908-1982)
André van Sabben (1935-2021)
Ik ga op reis, ik weet niets van mijn terugkeer af
Misschien kom ik niet weer, geen mens kan zeggen:
tot morgen, want de dood kan dat weerleggen.
Spreek dit niet tegen, zwijg, want ieder vindt zijn graf.
Als ik moet sterven op mijn dagretour
denk aan de vleugels waarmee vogels vliegen
aan ’t diepe blauw waarin de wolken wiegen
en aan de hemel boven deze vloer.
En niet aan mij, nimmer aan mij, die onverzoend
met ’t leven en de dood, en in zichzelf verloren
de stemmen van het nabestaande niet kon horen
hoezeer hij zuchtte naar een woord van …
Ido Keekstra
In: Huis van Nobi (1967)
Herman Gorter (1864-1927)
L.P.J. Braat 1908-1982)
Blanka Gyselen (1909-1959)
Paul Rodenko (1920-1976)
Hans van Pinxteren (1943)
Mats Beek (1958)
Februarizon
Weer gaat de wereld als een meisjeskamer open
het straatgebeuren zeilt uit witte verten aan
arbeiders bouwen met aluinen handen aan
een raamloos huis van trappen en piano's.
De populieren werpen met een schoolse nijging
elkaar een bal vol vogelstemmen toe
en héél hoog schildert een onzichtbaar vliegtuig
helblauwe bloemen op helblauwe zijde.
De zon speelt aan mijn voeten als een ernstig kind.
Ik draag het donzen masker aan
de eerste lentewind.
Paul Rodenko
In: Ovensnijder, tulpensnijder (1975))
Julius de Boer (1873-1966)
Maarten ’t Hart (1944)
Gerry van der Linden (1952)
Abdelkader Benali (1975)
K. de Josselin de Jong (1903-1991)
Sheila Cussons (1922-2004)
Liselore Gerritsen (1937-2020)
Aan de overkant
Aan de overkant
wordt een boom omgezaagd
op de kade liggen takken
de boom ploft neer
het licht valt op de stenen
vier mannen in oranje overalls
leggen stalen kabels om zijn bast
hij wordt opgehesen
de boom komt langs het raam
de kamer verdwijnt in zijn schaduw
de mannen schreeuwen
de boom trekt verder door de lucht
die blauw is als een poppenoog.
Gerry van der Linden
In: Glazen jas (2007)
Jules Deelder (1944-2019)
Francis Cromphout (1947)
Arjan Witte (1961)
C. Buddingh’ (1918-1985)
Jeanne Wesselius (1931-2010)
Gerrit Krol (1934-2013)
Michel Martinus (1948-2021)
Jules Welling (1949-2016)
Over God
Over God denk ik
maar zelden na.
Straks, als we dood zijn,
zullen we 't wel merken.
Hoewel: hoogstwaarschijnlijk
merken we niks.
Fini is 't kortstondig feest.
We zijn er gewoon geweest.
C. Buddingh’
In: Buddingh’ gebundeld (2010)
Jeanne Wesselius (1931-2010)
Irir Van de Casteele (1931-2015)
Sipko Melissen (1941)
Wilfried Adams (1947-2008)
Ayatolla Musa (1979)
Lars van der Werf (1987)
Joop Oversteegen (1900-1994)
Boudewijn Büch (1948-2002)
November
Vijfenveertig, dat begint al aardig
aan te tikken. Vorige week was ik
pas dertig, twintig een ademtocht voordien.
Mijn twaalf, zeven en vier zie ik zo vóór me.
Van leugens en breedvoerige verzinsels
heb ik die jaren ruim mijn deel gehad.
Van liefde ook, hunker, honger en verdriet
om dode vrienden of die zomaar gingen.
Maar elke dag komt ook voor mij de zon
weer op en heelt genadig mijn gebeente
en streelt de hand die dit gedicht moet schrijven:
Opdat herinnering niet doven zou
en toekomst als een boek zich openvouwen
prijs ik de Naam, en tel mijn adem af.
Wilfried Adams
In: Met name (1997)
Katja Gebbink (1969)
Henriëtte Roland Holst-van der Schalk (1869-1952)
Gaston Durnez (1928-2019)
De stilte der natuur heeft veel geluiden
De stilte der natuur heeft veel geluiden
en is toch vol van rust voor ziel en zinnen
die druppelt zacht en ongemerkt naar binnen
tot in ons hart een zilv'ren toon gaat luiden
gelijk met haar. Als we dan weer beginnen
te denken aan wereld-dingen en ze te duiden
merken we dat een kracht, als die van kruiden
in ons gekomen is en ons kalm doet minnen.
Er zijn nu veel, die dit geluid nooit horen:
zij missen het aandachtige en het tere
als wie als kind geen moeder heeft gehad.
Maar de tijd die komt zal mensen weer leren
gelukkig te zijn onder haar akkoorden
en drijven uit hun bloed de koorts der stad.
Henriëtte Roland Holst-van der Schalk
In: De nieuwe geboort (1903)
Firmin Van Hecke (1884-1961)
Richard Foqué (1943)
Liesbeth Ulijn (1950)
Scott Rollins (1952)
Benno Barnard (1954)
Victor Brunclair (1890-1944)
Muus Jacobse (1909-1972)
Guillaume van der Graft (1920-2010)
Hans Presseisen (1921-1944)
Jac Vroemen (1936-2014)
Frans Hoppenbrouwers (1940-2013)
Robert Joseph (1943-2003)
je fiets trapt zo zwaar
ik probeer al een jaar
te proeven van verdriet
dat sluimert onder het vel
van de dode tijd
je fiets trapt zo zwaar
je ringen passen niet
de armband wel
en die is kwijt
Liesbeth Ulijn
In: de windhapper (2007)
Sander Meij (1980)
Irene Wiersma (1985)
Ton Luiting (1936-2021)
DETAILS
Ik zocht naar een woord
toen ze weer aan me vroeg
of we misschien konden praten
Ik ben bekend met dit jargon
het woord is me even ontschoten
maar het had met deductie te maken
de oude Grieken kennen zes woorden voor liefde
haar espressomachine bereidt zes soorten koffie
de vraag is waar hier de vooruitgang zit
waarom ik zo deed, wilde ze weten
ik vroeg haar wat ik ervan denken moest
dat ze elk bericht weer met ‘liefs’ afsloot
Sander Meij
In: Pincetbeweging (2019)
Henriëtte Baart de la Faille-Wichers Hoeth (1872-1940)
Karel van den Oever (1879-1926)
Anton Martineau (1926-2017)
Fem Rutke (1934-1991)
Het groote wonder
Iedren avond kijk ik weer
Naar het groote wonder:
Door het zwarte sparrenwoud
Gaat de vuurbol onder
Iedren avond peins ik weer
In die gulden uren,
Die met oogen van robijn
Door de takken gluren.
Iedren avond lig ik weer
Naar ’t geheim te luistren,
Als de lanen van het bosch
In den schemer duistren.
Daar raakt mij wel ’t Lven aan.
Grooter wordt het wonder,
Lichter is het voor mijn oog
Nu de zon gaat onder.
(1920)
Henriëtte Baart de la Faille-Wichers Hoeth
In: Verzen (1926)
Saul van Messel (1912-1993)
Toon Tellegen (1941)
Monique Hagen (1956)
Joost Zwagerman (1963-2015)
Thomas Möhlmann (1975)
Joost Oomen (1990)
Hendrik de Vries (1896-1989)
We ademen
Wat ons redt en verslindt is dat we geloven
we houden zielsveel van de overzichtelijkheid
van onze angsten en verlangens, ik hang mijn
armen overtuigend verdwaald om je schouders
we houden elkaar stevig vast, ik beloof je
in en uit te blijven ademen, en je zolang
ik adem niet te vergeten, je niet verdwaald
te laten raken, kijk om je heen en kijk goed
naar mij, het is wat geloven, het is wat ik
als je sliep of naast me liep steeds zeggen
ik heb honger en heimwee, we liggen vanavond
goddank weer zij aan zij, eten en bewaren elkaar.
Thomas Möhlmann
In: Ik was een hond (2017)
A.W. Grauls (1889-1968)
Eric Derluyn (1943)
Arie Visser (1944-1997)
Bert Bevers (1954)
Jan Sloots (1928-2007)
R. Dobru (1935-1983)
Jacques Hamelink (1939-2021)
Het kamermeisje zwijgt
Langzaam heult de reiziger samen met deze
vreemde kamer. Bij de loosheid van de tijd aarzelt
hij, bij het schijnlicht in de stilte van dit stadje weet
hij vooral te houden van lege boeken. Nabij, op
de gang, is het kamermeisje pompaf. Ze rust even
uit met de handen op de heupen. Witter dan
geitenmelk is haar huid. In de pinkbrede gleuf
tussen haar borsten parelt wat zweet. Uit haar
vroege mond geen verzwegen sleutelwoorden.
Bert Bevers
Op: https://www.bertbevers.com/
2)
Bert Verm (1945-1984)
Jan H. Mysjkin (1955)
Lieve Desmet (1959)
Liesbeth Lagemaat (1962)
Nisrine Mbarki (1977)
Hester van Beers (1995)
J.W.F. Werumeus Buning (1891-1958)
Edgar Caïro (1948-2000)
Kees van Kalmthout (1948-1991)
opnieuw
van welk begin
je het ook bekijkt
Er bestaan zonder twijfel
meerdere vluchtpunten
maar het lukt je nimmer
die tegelijk te bezien
Op de een of andere
wijze is er slechts
een ingang mogelijk
en dat gezien als
onze ogen samensmelten
als de einder verdicht
tekent voor mij reeds
een ander ogenblik
Kees van Kalmthout
In: Achter de nadag (1981)
Jan Terlouw (1931)
Willem Jan van Wijk (1943)
Qader Shafiq (1968)
Runa Svetlikova (1982)
Salvador Hertog (1901-1989)
Ben Cami (1920-2004)
Strijk alle eer op
Zoals je na de griep eindelijk weer opstaat en geniet
dat je niet meteen weer moet gaan liggen zoiets
als bij een wandeling – te ver te donker te veel modder
plots weer bij het pad staan zoiets
zoals je na het zwemmen – te diep te hoge golven
wind aanlandig, onverwachts
het zand onder je voeten voelt en denkt
dit. Dit heb ik zelf gedaan en deze nieuwe grond
heb ik gevonden, deze kust
is alleen voor mij.
Runa Svetlikova (1982)
In: Drieëntwintig tips om de hond en je demonen buiten de deur te houden (2018)
René De Clerq (1877-1932)
Dorien De Vylder (1988)
K.L. Poll (1927-1990)
Jan Berghmans (1938-2009)
Vormeloos
Als ik in de rivier glijd, wijkt het water
telkens ik, in gedachten verzonken, beweeg
past het stante pede zijn vorm weer aan.
Water is er altijd voor de ander, maar verliest nooit
zichzelf. Het zal niet antwoorden
maar wordt de vragen nooit moe
en als ik jou hier bij me uitnodig, zal het willoos
plaatsmaken, zich tot een mal gieten
waarin jij je dan neerlegt.
Alsof het altijd zo geweest is.
Dorien De Vylder
In: Vertraagd stilleven (2017)
Joop Oversteegen (1900-1994)
Paul de Vree (1909-1982)
Nico Scheepmaker (1930-1990)
Herwig Verleyen (1946)
Dick Ronner (1956)
René Verbeeck (1904-1979)
Lizzy Sara May (1918-1988)
Mia Gerhardt (1918-1988)
Koos van den Kerkhof (1946-2021)
Nico Slothouwer (1956-1987)
Skelet
mijn eigenste
waarom knijp je zo hardnekkig
mijn gewrichten klem
ben ik je niet meer te vriend?
misleid heb je me
verstoppertje gespeeld
en laffelijk, niet?
mijn argeloos vertrouwen
gefopt
je was nooit mijn gezel
je bereidt je aanslag
verachtelijk voor
loonslachter
Paul de Vree
In: Verzamelde gedichten (1979)
A.J.D. van Oosten (1898-1969)
Johnny van Doorn (1944)
Daniël Dee (1975)
Jozef Eyckmans (1907-1996)
Een magistrale stralende zon
Verdwaald in de duisternis
Is hij terechtgekomen in
Een soort woestenij die
Met dopheide en kleine
Heesters is begroeid &
Aankloppend bij een
Afgelegen boerderij
Waar een flauw lichtje
Hem doet vermoeden
Dat er iets van leven
In aanwezig moet zijn
Wordt hem opengedaan
Door een kleine kale
Scheelogige monnik
Die hem gastvrij en
Onderdanig ontvangt
In zijn stemmig blauw-
Geschilderd vertrek
Dat onder het schenken
Van een chinees kopje
Thee door hem plechtig
Wordt genoemd DE HAL
DER KENNIS die slechts
Toegankelijk is voor
Zij die door de
Stilte zijn gegaan &
Zijn tranen nauwelijks
De baas kunnend weet
Hij terstond dat
Deze oude magiër
Zijn langgezochte
Leermeester moet zijn
Die op zijn weg
Naar het door hem
Begeerde MIDDELPUNT
Zijn toeverlaat zal
Zijn in moeilijke uren &
Als hij na een gerief-
Lijke nachtrust bij
Het kraaien van de haan
Het huisje van zijn dromen
De rug toekeert om met
Zijn zwerftocht verder
Te gaan is er zoveel
Gebeurd dat in tegen-
Stelling met die avond
Tevoren hij gevuld is
Met een nieuwe lading
Levenskracht die hem
Doet jubelen over de
Vol met kwinkelerende
Vogels zijnde Natuur
Die goudgeel beschenen
Wordt door een magi-
Strale stralende ZON
Johnny van Doorn
In: De heilige huichelaar (1968)
Christina Guirlande (1938)
Michel Martinus (1948-2021)
Dimitri Antonissen (1974)
Danielle Schokker (=Daniëlle Inspireert, 1981)
Hugo Pos (1913-2000)
Gust Gils (1924-2002)
Sonja Pos (1936-2020)
Ilse Starkenburg (1963-2019)
Kijk haar, ze denkt dat ze alles weet
en 's nachts zwemt ze in wolken
maar ze weet nog niet eens
hoe ver ze kan gaan
en in haar dagboek staan dingen
waar god te moe van wordt
en maar weinig voor de eeuwigheid
dat de wolken zo mooi zijn.
Ilse Starkenburg
In: Verdwaald ontwaken (1990)
Willem Penning (1840-1924)
Jan van Nijlen (1884-1965)
Margot Vos (1891-1985)
Oda Blinder (1918-1969)
Rick de Leeuw (1960)
Wannes Van de Velde (1937-2008)
De schepen
Ik hoor vanavond verre schepen fluiten
En, even hopend, schoon ik niets verwacht,
Druk ik mijn hoofd tegen de kille ruiten
En zie de haven in de blauwe nacht.
Vertrouwd geluid, ik hoorde u reeds als kind,
Soms midden in de nacht, maar meestal tegen
De avond bij het opgaan van de wind,
Als moeder zei: 'wij krijgen zeker regen'.
Toen dacht ik reeds aan dezen die vertrekken
Ver van het huis en het misprezen land,
De begenadigden, de zachte gekken
Die zullen zoeken naar een vaderland.
En in mijn dromen voer ik met hen mee.
Ofschoon geboren in een buurt der haven,
Bereikte ik nooit de oever van de zee,
Laat staan Tananarive of Tamatave.
Het kind dat aan zijn lot nooit gans kon wennen
En door de droom nog voortleeft in de man,
Weet nu dat een klein stukje heide en dennen
Alles bevat wat de aarde geven kan.
Maar soms, al ben ik bitter en gehard
Door 't leven, overstroomt een niet te stuiten
Vloed van verlangens mijn onwillig hart
Als in de nacht de verre schepen fluiten.
Jan van Nijlen
In: Verzamelde gedichten (1964)
H.M. van Randwijk (1909-1966)
Johanna W.P. Hell (1931)
Jacques Schmitz (1946)
Agnita Feis (1881-1944)
C.C.S. Crone (1914-1951)
Werner Spillemaeckers (1936-2011)
Gerard Beense (1946-2020)
Later stond hij in de Lichte Gaard
nog naar de sterren te kijken.
Nu had hij bij zijn verdriet
nog de hik gekregen.
C.C.S. Crone
Op: https://straatpoezie.nl/gedicht/later-stond-hij-in-de-lichte-gaard/
Maarten Embrechts (1946)
Piet-Hein Houben (1931-2021)
Aad Nuis (1933-2007)
Het mes met confituur
Boeken kunnen alles zeggen
vooral over onszelf
Hun letters zijn maar het staketsel
dat ons voor de vloed beschermt
Boeken bewaren bloemblaadjes
bidprentjes en soms geld
En als bladwijzer het mes met confituur
voor ons dagelijks ontbijt
Maarten Embrechts
Op: https://www.roer.land/post/maarten-embrechts
Albert Helman (1903-1996)
Jan Vercammen (1906-1984)
Maurits Mok (1907-1989)
Ophelia
.
Ophelia, wit licht diep in het water
en de verukkelijke wonde van uw mond.
Uw duistre woorden werden dierbaar later
wanneer ik plotseling hun zin verstond.
.
Gij ziet het licht niet, want uw open ogen
zijn afgesloten met de schaduw van de dood,
o duisternis in hun verzonken bogen.
Ik was het leven dat gij duizelig ontvloodt.
.
De tijd beweegt zich traag als vinnen
van zilvervissen en ontstellend bloot.
Ophelia, nog moet ik u beminnen,
wit licht, verlokking tot de dood.
Jan Vercammen
In: Verzamelde gedichten (1976)
Bea Vianen (1935-2019),
Gerard Stigter (K. Schippers, 1936-2021)
Fred Papenhove (1956)
Gilles Boeuf (1970)
Hartenjagen
Wanneer je bij een kaartspel
dertien kaarten van dezelfde soort krijgt,
is de kans op herhaling
1 : 635.013.559.598.
Het aardige is eigenlijk
dat iedere samenstelling van dertien
dezelfde onwaarschijnlijkheid
van herhaling heeft.
Zo kan een café vol of leeg zijn,
kan het vijf dagen regenen
of een week lang om de dag,
zijn er soms drie bolhoeden in een straat te zien,
of geen
of een,
vreemd blijft het.
K. Schippers
In: Een klok en profil (1965)
Herman Brood (1946-2001)
Nieko Noordzij (1972)
Geraffineerde liefde
Gewoon jij,
zonder wij
de parel in
de vloeibare mens
dat is liefde zonder grens.
Gewoon jij
is helaas geworden:
geraffineerde liefde.
Gescheiden en gezuiverd
als brandstof voor wij.
Lange rijen bij
tankstation “de ander”
waar naar keuze geraffineerd
respect, geduld, trouw,
eenheid, vertrouwen,
veiligheid, intimiteit en sex
met relaties wordt betaald.
Het is getankte liefde
zonder gewoon jij,
verworden tot brandstof,
brandbaar en vol ontploffingsgevaar.
Gewoon jij
verlangt naar
vrijheid zonder wij.
Niet wij maar gewoon jij
herbergt al die felbegeerde
onbaatzuchtige liefde
als een parel van grote waarde.
Ga terug naar de bron van leven
die je eens de echte liefde openbaarde.
Omarm daarom jezelf,
zoals je bent.
Ontdooi en wordt
de vloeibare mens
van echte liefde zonder grens.
Echte liefde is dan
de parel van
innerlijke rust en vrede,
een staat van zijn.
Al of niet gedeeld met mensen
gewoon zoals jij.
Nieko Noordzij
Op: https://www.niekonoordzij.nl/gedichten.html
Judith Herzberg (1934),
Willem van Toorn (1934),
Harrie de Koning (1955)
Peter WJ Brouwer (1965)
André Demedts (1906-1992)
Hubert van Herreweghen (1920-2016)
Ans Wortel (1929-1996)
Neerijnen
Ontelbare malen hier gezeten, de bocht
met zicht op Nijhoffs brug, daarachter
de kleine stad, nu weggemoffeld in
een doolhof van geldzucht – maar toch
nog steeds de trage schepen die stroomopwaarts
hun weg zoeken naar ouderwetser geld
dat nog naar zweet ruikt, naar havens. Namen
in je geheugen, Lobith-Tolkamer, Lorelei, Trier, Bazel.
Sneller stroomafwaarts. Je wilt dat het water
zich je herinnert, hoe je hier met je voeten
in kleine kolken stond, hoe je als kind al wist
dat deze rivier bergen had aangeraakt, beboste oevers,
kaden, andere talen, en nu jou meevoerde,
een onbenoembaar iets van jou, tot diep in oceanen.
Willem van Toorn
In: De dagen (2020)
Guus Luijters (1943)
Jan Boerstoel (1944)
Yerna Van den Driessche (1949)
A. van Collem (1858-1933)
Eric van der Steen (1907-1985)
Soms zou men zich in Nice ...
soms zou men zich in nice
te parijs kunnen wanen
ik doe het wel wanneer
ik langs de kade loop
want in de schaduw van
de bloeiende platanen
zijn oude boeken en
kostbaar antiek te koop
zo zoek ik onder 't groen
tussen de bruine boeken
de enkele oude verzen
die ik nimmer vind
en denk zal na een eeuw
een vrouw zo naar mij zoeken
vergeefs omdat men niet
verkoopt wat men bemint
Eric van der Steen
In: Kortom (1938)
Augusta Peaux (1859-1944)
E. du Perron (1899-1940)
Catharina van der Linden (1909-2002)
Frans van Dooren (1934-2005)
Charlotte Mutsaers (1942)
Leopold M. Van den Brande (1947)
Meindert Talma (1968)
Désanne van Brederode (1970)
Dimitri Verhulst (1972).
Bab Westerveld (1926-2008)
Eenzaam kerkhof
De witte grassen bewegen en komen
heen en weder door wind en dauw,
de takken wiegen hun stille dromen
op donkere armen in sluiers van rouw,
het sleepkleed der treurende essenbomen
raakt bloeiende grassen in avonddauw.
Hoog groeien de grassen,
wind die ze zaaide,
wind die ze verwaaide, zij bloeien uit,
geen hand die ze plukte, geen zeis
die ze maaide
de witte grassen bewegen en komen
heen en weder door wind en dauw,
op de hekspijlen buigen de bomen
hun donkere hoofden in krip van rouw
hun hangende sluiers beroeren de klachten
der witte rozen en het schemerrood
der oude daken, vele wolkengeslachten
gaan het hek over, de bloemen en de dood.
Woest liggen de graven, de grendelen der aarde
sluiten de doden van 't leven af,
zij zinken al dieper, een weeldrige gaarde
bloeit, hoog als de hemel, boven hun graf
en de wagenmenner, in 't beeld van de sterren
ziet ernstig peinzend omlaag,
ver ligt al de aarde, een stip, zo verre
en zijn paarden gaan zo traag.
Langs andere werelden siert hij zijn wagen
en waar geen werelden meer zijn,
de steppenvlakten door van een eindeloze,
vage, onbekende hemelwoestijn.
Augusta Peaux
In: De wilgen, de velden, het water (2014)
Tony de Ridder (1864-1961)
Eddy Evenhuis (1920-2002)
Rudy Kousbroek (1929-2010)
Huub Oosterhuis (1933)
Rudy Witse (1944-2018)
Job Degenaar (1952)
Esther Porcelijn (1985).
Jacques Perk (1859-1881)
Cor Stutvoet (1906-1990).
Jo Beversluis (1909-1986)
Errata *)
Voor 'kussen' lees: 'kussens',
Voor 'vliegen' lees: 'liegen',
Voor 'van jou' lees: 'van niemand',
Voor 'nood' lees: 'wet'.
Voor 'nu' lees: 'later',
Voor 'later' lees: 'nooit',
Voor 'weten' lees: 'vergeten',
Voor 'waarom' lees: 'daarom'.
Voor 'stenen' lees: 'brood',
Voor 'trouwen' lees: 'branden',
Voor 'jong' lees: 'oud',
Voor 'zwijgen' lees: 'goud'.
'Twee' moet zijn: 'een',
En geen vraagteken achter 'meer'.
*) In de geest van Paul Muldoon
Rudy Kousbroek
In: Dierentalen en andere gedichten (2003)
Voer uw e-mail adres en uw wachtwoord in om u op de website te identificeren.
Voer uw e-mailadres in en klik op herstellen. Als u met het ingevoerde adres inderdaad al een account heeft bij ons zult u per e-mail een nieuw wachtwoord ontvangen.