29 november 2025

In Dobberen, het poëziedebuut van spoken word dichter Sophia Blyden (1993), bevindt een vrouw zich in de tussenruimte ‘tussen meisje en moeder’. Wat zijn haar mogelijkheden? Wat voor vrouw wil ze uiteindelijk zijn? De gedichten zijn doordesemd van verwijzingen naar sprookjes, zoals Het meisje met de zwavelstokjes en Roodkapje.

De bundel Dobberen belandde op de longlist van De Grote Poëzieprijs 2025 en was genomineerd voor de Poëziedebuutprijs 2025. In het kader van Welbeschouwd: workshops over literaire kritiek bespreken Delila Dönmez, Wietse Hummel en Ronny Lommen gezamenlijk Blydens debuutbundel.

Rood fruit

er hangt dauw in de lucht en water aan mijn
wimpers, de zweetdruppels staan in mijn nek, de warmte
schijnt mijn twijfels weg, lege handen wrijven door mijn haar
voel hier, tastbaar, framboos aardbei kers

draai me naar de ramen, volg de banen van mijn huid
adem in, al mijn kleding, zonder zintuigen van buitenaf
letters leven op mijn lichaam, mijn vinger maakt
de zinnen af

een fortuin in mijn zak, achter is het wilder, maar voor
staat de groene bak, een niemandsland dat alleen
ik bezit, niemand kan me horen wanneer ik in het gras
tot de goden bid, mijn plekje, mijn thuis, alle ruis
wordt weggezapt, ingelijst en opgerekt, alleen jij
treedt steeds mijn hemel binnen en jij alleen haalt
alles overhoop

met een klik op de knop steek ik mijn kop in het zand
mijn hand verdwijnt tussen mijn benen
jouw gestalte op de achterbank

Sophia Blyden